Return to site

Artikel voor en door Administratieve Medewerkers

Onopgemerkt ben je als secretaresse, en onmisbaar ook. De buitenwereld ziet dat niet. We hebben onszelf onzichtbaar gemaakt en dat nekt ons. Onnozel. We moeten dat omdraaien! We moeten ervoor zorgen dat ze ondersteboven zijn van ons!

Onze leidinggevende merkt het pas als we er niet zijn. Want wat gebeurt er als we er niet zijn? De baas, B., gaat dus in het vervolg zijn eigen afspraken inplannen? En in de overvolle agenda’s gaat dat niet lukken. Om soms één afspraak in te plannen moet je vier afspraken verzetten, en dat in verschillende agenda’s. Dat doen wij, secretaresses fluitend. Met twee vingers in de neus. We hebben veel verstand van Outlook, en kennen de onhebbelijkheden van de verschillende B’s. De een wil niet voor 9.30 uur een afspraak, de ander heeft papa-dag, de derde heeft een thuiswerkdag en de vierde wil juist in de morgen zijn afspraken hebben omdat hij dan op zijn scherpst is. Nou probeer dan maar eens iets in te plannen.

Toch lukt het ons. We draaien, kirren, slijmen, dwingen, puzzelen maar komen altijd tot een oplossing. En als je dan ’s avonds thuis komt en manlief vraagt hoe je dag was? Dan kun je eigenlijk alleen maar zeggen dat je een paar afspraken hebt ingepland. ‘Is dat alles? En heb je het daar dan zo druk mee?’ Je zou ze soms wurgen. Maar goed, we hebben het zelf gedaan. Achter de schermen verplaatsen we o.a. afspraken, regelen we handige vergaderlocaties (zonder al te veel reistijd), geven we seintjes dat er iemand jarig is, regelen we kaartjes voor de zieke medewerkers, cadeautjes en fruitmanden en zijn we gewoon altijd beschikbaar. Voor wat voor actie dan ook. Dag en nacht als het moet. En dat voor een manager of zes. Allemaal met hun eigen wensen. B. stond laatst naast me. ‘Ik heb zelf even een afspraak ingepland hoor’. Glunderend met een grote smile op zijn gezicht. ‘Nou, knap hoor!’ Het was een afspraak met een collega die ook altijd op vrijdag met hem in hetzelfde kantoor zit. Vrijdags is een rustige dag qua afspraken hier, dus dat heeft niet veel moeite gekost lijkt me. Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Hij krijgt de credits. ‘Knappe jongen hoor, dat heb je goed gedaan!’ En weer maak ik mezelf onzichtbaar.

Dat is het probleem van onze beroepsgroep. We cijferen ons weg. Nog een jaar of tien, schat ik in. Dan zijn wij verdwenen als we ons niet strijdbaarder gaan opstellen. We moeten ons laten zien! Ze moeten ondersteboven van ons zijn! Want als er geen secretaresses meer zijn zitten we straks met de handen in het haar in plaats van met twee vingers in de neus.

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly